Mijn inspiratie, Antoni Gaudi
Het werk van Antoni Gaudi was uit de boeken al zeer inspirerend, maar om in Barcelona al die geweldige objecten in het echt te zien...... dat is moeilijk in woorden te vatten. Ik doe toch een poging omdat ik jullie graag laat delen in het intense inspirerende gevoel dat zich van mij meester maakte in augustus 2003.
augustus 2003:
Barcelona, 3 vriendinnen, first stop La Iglesia de Sagrada Familia.... oftewel kerk van de heilige familie. Alhoewel het woord "kerk" de lading absoluut niet dekt. Al meer dan honderd jaar wordt er aan deze adembenemende kathedraal gebouwd en nog steeds in de voltooiing niet in zicht, maar ik heb met open mond de details in me opgenomen, wat een fenomenaal gebouw. Met de lift naar 60 meter, te voet verder naar 90 meter hoogte en daar tussen de torens oversteken...... kippenvel! Op een andere manier is het niet te beschrijven. Te voet, via een smal trapje, de 90 meter weer afdalen om onderweg allerlei doorkijkjes tegen te komen die een fantastisch overzicht over het project geven. Eenmaal beneden wordt je blik gevangen door allerlei details in zuilen en glas in lood ramen, maar ook door het surrealistische beeld van de bouwplaats die het eigenlijk nog is. Ik baal maar van één ding...... dat het nog zeker 50 jaar duurt voor dit levenswerk van Gaudi voltooid wordt.
Next stop, Casa Mila. Weer zo'n gebouw om lyrisch van te worden. De golvende voorkant van 't gebouw met de smeedijzeren hekken die aan de branding van de zee doen denken, schitterend. Helaas mogen we binnen maar een klein gedeelte bekijken, maar dat wordt goed gemaakt door het sprookje dat je binnen loopt op het dak..... opnieuw kippenvel. Schoorstenen in de vorm van sculpturen en mozaïeken, het dak is ermee bezaaid, je weet niet wat je ziet! En dan heb ik het nog niet gehad over Casa Battlo. Dit huis ligt tussen twee andere grote gebouwen in waardoor je het bijna voorbij zou lopen, maar je hoeft maar naar het dak te kijken om daar de hand van Gaudi in te zien. Het dak ziet er uit als de rug en staart van een draak en de voorkant van Casa Battlo is voorzien van subtiel aangebracht mozaïekwerk waardoor het een beetje aandoet als de huid van een reptiel. Ook hier mogen we een klein gedeelte van het huis bekijkenen die kans laten we ons niet ontgaan. En, het wordt een beetje saai, maar ik heb alwéér kippenvel. De plafonds zijn zo gestuukt dat er een soort draaikolken verschijnen en er is geen rechte hoek te vinden in dit huis. Door al die ronde vormen doet het huis enorm gezellig aan, het is eigenlijk niet in woorden te vatten, maar het voelt als een soort warme jas. Daar wil ik wonen!
In mijn hoofd hadden zich inmiddels zoveel projecten ontwikkeld dat ik vooruit kan tot 2010 en toen moest Parc Guell nog komen.
Parc Guell is echt een stukje paradijs op aarde. In de rust die het park uitstraalt vergeet je gewoon dat je je midden in een wereldstad bevindt. De trappen op langs de bekende "salamanderfontein" naar de zuilengalerij met het gemozaïekte plafond. Wat ik in de boeken nooit heb gezien, maar wat me nu opvalt nu ik er onder sta is dat er van alles in dat plafond is verwerkt. Schoteltjes, flessenbodems, flessenhalzen..... briljant! Nog een trap verder omhoog kan ik dan eindelijk op de wel bekende mozaïekbank gaan zitten. Ik koester me in de warme augustuszon en realiseer me; Hier ben ik thuis.................................